Leg je wapens neer.
Nu.
Iedereen is dood.
Geen slechte start van de dag.
Een kruisboog.
Ze zijn dichtbij. We hebben geen tijd.
Jij rijdt vooruit.
Sorry voor je verlies.
Mijn vader is zo gestorven.
Hij zei, de kerk is er om ons op het rechte pad te houden.
Het hielp degene die leden niet.
Het pad welke hij koos was buiten bereik van de kerk, Alecto.
Maar niet van Rome.
Wat mijn vader gelooft, gelooft Rome.
Dat zo velen geboren zijn om slaaf te zijn? Nee, dat is niet waar.
Het is wel zo.
Hij vertelde me dat.
Palesius leerde mij dat iedereen vrij is.
Gelijken.
En dat iedereen zijn eigen toekomst kan kiezen.
Leren? Hoe?
Een jaar geleden werd Palesius vermoord.
De man die de anderen zond, werd verzwakt door zijn lessen.
Zij hebben zijn dood beraamd.
Het Rome waarover jij spreekt, bestaat niet.
Alleen in je dromen.
Is er een andere weg? - Nee.
We moeten over het ijs.
Haal iedereen uit de rijtuigen. Zeg ze zich te verspreiden.
Ridders. - We zijn genoeg gevlucht.
De Saksen zijn zo dichtbij, mijn kont doet zeer.
Ik hield toch al niet van over mijn schouder kijken.
Met plezier maak ik hier een einde aan.
Kunnen we eindelijk het gezicht van die rotzakken zien.
Hier. Nu.
Jols, jullie twee, neem de paarden.
Gaines, jij moet de mensen leiden.
Het grote Saksische leger is landinwaarts...
dus als je de kustlijn volgt tot zuidelijk van de muur, ben je veilig.
Je bent met zeven tegen tweehonderd. - Acht.
Je kunt een extra man gebruiken.
Ik wil liever vechten. - Jij krijgt je kans gauw genoeg.
Deze man is nu jullie leider. Je doet wij hij zegt. Begrepen?
Ja.
Ga.
Kom op dan, doorlopen.
Ik kan vechten. -Nee.
Jij moet alles onthouden wat je hebt gezien.
Er is één ding wat je moet doen.
Zorgen dat je in Rome komt.
Wachten op mijn commando.
Je lijkt bang.
Veel eenzame mannen daar.
Dan Oria.
We zijn buiten bereik.
Dat zie ik.
Ik denk dat ze op een uitnodiging wachten.
We zijn ver buiten bereik.
Vooruit.
Richt op de flanken zodat ze zich groeperen.
Terugtrekken.
Blijf in het gelid. Blijf bij elkaar.
Blijf, of ik dood je eigenhandig.
Het zal niet breken, terug.
Terugtrekken.
Klaarmaken voor het gevecht.
Dek hem.
Boogschutters.
Vooruit.
Dood hem.
Het ijs breekt.
Dood hem.
Terug.
Terugtrekken, Arthur.
Dood hem.
Blijf bij me.
Dagonet, blijf bij me.
De Goden zij dank. Tegen alle verwachtingen in...
Alecto, laat me je bekijken.
Je hebt gewonnen.
Jonge Alecto, laat me je bekijken.
Je bent er.
Lucan. Jij daar, stop.
Geweldige ridders. Jullie zijn vrij man nu.
Geef me de papieren. Kom. Kom.
Jullie papieren met een veilige terugkeer naar het Romeinse Rijk.
Pak aan, Arthur.
Bisschop Germanus, vriend van mijn vader.
Jullie zijn vrij nu.
Jullie kunnen gaan.
Dit alles maakt hem geen vrij man.
Hij is al een vrij man.
Hij is dood.
Een graf zonder zwaard.
Het was mijn vaders wens...
dat als hij stierf op dit eiland,
hij begraven zou worden met zijn zwaard.
Stierf hij op het slagveld?
Het is een familie traditie.
Ik begrijp waarom jij denkt dat je hier niets meer hebt.
Alleen…
wat jij en je ridders hebben gedaan...
je hebt je daden.
Daden alleen betekenen niets, tenzij voor een hoger doel.
Wij hebben een oorlog gestreden voor een Rome dat niet bestaat.
Is dat de daad waarover ik beoordeeld moet worden?
Jij bleef en vocht toen je niet hoefde.
Je doodde slechte mannen, terwijl je kon vluchten.
Je deed dat alles zonder reden.
Dit zijn jouw mensen.
Aan de kant.
Ridders, mijn reis met jullie eindigt hier.
Moge God met jullie zijn.
Dit is niet Rome's oorlog.
Dit is niet jouw oorlog.
Al die jaren waren we samen.
Al die beproevingen.
Al het bloed dat vloeide.
Waar was dat alles voor?
Als het niet was voor de vrijheid.
En nu we zo dichtbij zijn...
nu het eindelijk voor het grijpen is. - Kijk me aan.
Betekent dat alles niets?
Vraag jij me dat?
Jij, die me het best kent van allen.
Dan doe dit niet.
Alleen een zekere dood wacht je hier.
Ik smeek je in naam van onze vriendschap. - Ben dan mijn vriend en probeer me niet te overtuigen.
Omhels je verdiende vrijheid, en leef voor ons tweeën. Ik kan je niet volgen, Lancelot.
Ik weet nu, dat al het bloed wat ik heb vergoten,
al de levens die ik heb genomen,
hebben me gebracht tot dit moment.
Wat de morgen zal brengen...
kunnen we niet weten.
De Romeinen hebben de muur verlaten.
En de ridders?
Zij leiden een karavaan weg van het fort.
Zij gaan naar het zuiden...
met hun staart tussen de benen.
Dus, er zal geen tegenstand zijn?
Een paar dozijn burgers.
We gaan je mensen afslachten. Ik denk dat je moet kijken.
Daar is misschien een goede plaats.
Daar op de heuvel.
Een ridder alleen.
Zei je niet net dat ze weg waren?
Wat is dit?
Een geest?
Eén man. Een kleine vlieg op de rug van je grote leger.
Wie is hij?
Waar ik ook ga op dit eiland, ik hoor jouw naam.
Altijd half gefluisterd, alsof je...
God bent.
Alles wat ik zie is...
vlees, bloed.
Niet méér God dan het wezen waarop je zit.
Wat zijn je eisen, Saks?
De Romeinen hebben je verlaten.
Waarvoor vecht je?
Ik vecht voor een doel dat noch Rome noch jij begrijpt.
Je komt om vrede vragen...
indien je op je knieën zit.
Ik kwam om je gezicht te zien...
zodat ik je kunt vinden op het slagveld...
en het zou goed zijn als je je mijn gezicht herinnert, Saks.
Omdat, de volgende keer als je het ziet…
zal dat het laatste zijn wat je op deze aarde ziet.
Eindelijk,
een man waardig om te doden.
Maak de mannen gereed voor het gevecht.
Je bent vrij.
Hij heeft een plan, die Romein.
Verzamel je linker infanterie.
De mannen zullen omkomen. - Het zijn mijn mannen.
Terug in formatie.
Nu blijf je bij me.
Terug. Terug in formatie.
Ridders, de gift van vrede is van jullie bij rechte.
Maar het thuis wat we zoeken is niet in een ander land.
Het zit in ons.
En in onze daden van vandaag.
Dit is ons lot…
en zo zal het zijn.
Maar laat de geschiedenis onthouden…
dat we ervoor gekozen hebben als vrije mannen.
Daar, op de heuvel.
'Victorie'
Redwal, De linker flank.
Jij gaat met hen mee.
Vooruit.
Dood ze.
Mijn leven moest genomen worden.
Niet deze.
Nooit deze.
Mijn moedige ridders. Ik heb gefaald.
Ik heb jullie noch niet van dit eiland afgehaald...
noch heb ik jullie overtuiging niet gedeeld.
Gedurende 200 jaar hebben ridders gevochten en gestorven voor een land niet de hunne.
Maar op die dag op de heuvel,
riskeerden allen hun leven voor een groter doel.
Vrijheid.
Onze mensen zijn één,
zoals jullie zijn.
Nu zal ik echt met jullie moeder moeten trouwen.
Wie zegt dat ik van je hou?
Koning Arthur.
Laat iedere man, vrouw en kind getuigen zijn...
dat vanaf vandaag,
Alle Britten verenigd zullen zijn in één gezamenlijk doel.
Voor wat betreft de mannen die hun leven gaven,
hun dood bracht geen extra rouw of verdriet.
Zij zullen voor altijd verder leven.
Hun namen en daden zullen doorverteld worden van vader op zoon,
van moeder op dochter...
in de legende van Koning Arthur en zijn ridders.